Λίμνη Παμβώτιδα

Ποίηση: Δημήτρης Η. Λούκας (Πρόεδρος Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος – ΕΔΣΤΕ-)
Φωτογραφία: Βασίλης Λάππας

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_008Αυτή η λίμνη που όλο αλλάζει πρόσωπο
ίδιο μ` αυτό που τρεμοπαίζει στων εραστών τα μάτια,
αυτή η λίμνη πρέπει να χει την παιδική μου ηλικία,
όταν το θέρος μου κάλυπτε τη μνήμη με τις φωνές των τζιτζικιών.

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_006

Το πρωινό στην Παμβώτιδα όλα ευφραίνονται
κάτω από το χρυσό φως του ήλιου
κι όλα έχουν ένα σημαντικό όνομα
και μέσα σ` αυτό ανθοφορούνε.

 

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0011Ο πρώτος ίσκιος των δένδρων μακρύς και διάφανος
μια χρυσόσκονη σκορπιέται στον αγέρα  κι ο ήλιος ψηλά ρίχνει το φως του στην απεραντοσύνη σου
και σε γιομίζει χρώματα και γλυκό ψίθυρο ζωής.

Νιώθω τριγύρω μου τον έντονο παλμό σου από εκατομμύρια ζωές να κοχλάζουν σιωπηλά, λιώνω δίπλα VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0014στα νερά σου που με ανανεώνουν και αισθάνομαι τη σιγή, τη λάσπη, τη ζεστή, την υγρασία.

Το μεσημέρι τ` αγέρι σηκώνεται σαν στεναγμός βαρύς κι αναδεύει τα δένδρα με ψιθυρίσματα καλέστηκα κι ύστερα φεύγει στροβιλίζεται καταμεσίς στη λίμνη υψώνοντας μια σκάλα θεόρατη, φανταστική, μυστική.

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0010Μετά τ` αγέρι μισεύει μακριά και η λίμνη κοιμάται βαθιά σε έναν ύπνο χαύνωσης γιομάτο από πνεύματα του καταμεσήμερο, που τρελαίνονται στο φως, στο φως που πέφτει σαν μια αόρατη και σιωπηλή βροχή.

Βγαίνεις λίμνη μου, μέσα από την πορεία των άστρων, στης μέρας το φως και γίνεσαι γλυκός κυματιστός. χάνεις το σχήμα σου τις ωρεστις VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_009απογευματινές και εξέρχεσαι, σαν μύθος, σαν θρύλος, στ` ακρογιάλι.

Αναπνέεις σιωπηλή και οι μνήμες σου, φως, ιδεόγραμμα των βράχων μιας ιστορίας πανάρχαιας, ενώ στα έγκατα σου δίχως χρόνο κοιμάται η κυρά αφροσύνη κι ονειρεύεται.

Η Άμνια υγρασία και η άχρωμη επένδυση των σχημάτων, η VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_001απλούστευση των ωρών γοητεύουν, καθώς ο χρόνος είναι γιομάτος από ιστορία, όπου μερικοί παραλίμνια περπατώντας την ανιχνεύουν.

Περπατώ και γω δίπλα σου ακροπατώντας στην όχθη σου την ανθρώπινη που με συντριβεί, μικραίνει ο κόσμος μου στου εσπερινού το μεγαλείο, πικρή η μνήμη μου, μικρός πόνος στους VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_002ήχους της νύχτας

Μας ενώνεις με τα μικρά σου κύματα και το νησάκι σου, τα σχοινιά που συγκρατούν τις βάρκες σου δένουν τις λέξεις στους κόμπους τους, τις λέξεις αγάπη, απόγνωση, προσευχή τις λέξεις που απευθύνουμε σε σένα .

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0017Καθισμένος στην όχθη σου θέλω να σε ρωτήσω, Παμβώτιδα, να γνωρίσω τα μυστικά σου, θέλω να σε ρωτήσω, η ψυχή μου επιθυμεί να σε ρωτήσει, λίμνη μου , τι ποθείς, προς τα πού γλιστράς, πως ζεις;