ΠΑΜΒΩΤΙΔΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

310

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0012 (1)ΠΑΜΒΩΤΙΔΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 

ΠΟΙΗΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Η. ΛΟΥΚΑΣ 

(Πρόεδρος Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος – ΕΔΣΤΕ)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΠΠΑΣ

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_004Αυτή η λίμνη που όλο αλλάζει πρόσωπο ίδιο μ` αυτό που τρεμοπαίζει στων εραστών τα μάτια,  αυτή η λίμνη πρέπει να χει την παιδική μου ηλικία, όταν το θέρος μου κάλυπτε τη μνήμη με τις φωνές των τζιτζικιών.

 

 

 VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0017Το πρωινό στην Παμβώτιδα όλα ευφραίνονται κάτω από το χρυσό φως του ήλιου κι όλα έχουν ένα σημαντικό όνομα και μέσα σ` αυτό ανθοφορούνε.

 

 

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0018Ο πρώτος ίσκιος των δένδρωνμακρύς και διάφανος μια χρυσόσκονη σκορπιέται στον αγέρα  κι ο ήλιος ψηλά ρίχνει το φως του στην απεραντοσύνη σου και σε γιομίζει χρώματα και γλυκό ψίθυρο ζωής.

 

 

 VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_009Νιώθω τριγύρω μου τον έντονο παλμό σου από εκατομμύρια ζωές να κοχλάζουν σιωπηλά,  λιώνω δίπλα στα νερά σου που με ανανεώνουν και αισθάνομαι τη σιγή, τη λάσπη, τη ζεστή, την υγρασία.

 

 

  VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0015Το μεσημέρι τ` αγέρι σηκώνεται σαν στεναγμός βαρύς κι αναδεύει τα δένδρα με ψιθυρίσματα καλέστηκα κι ύστερα φεύγει στροβιλίζεται καταμεσίς στη λίμνη υψώνοντας μια σκάλα θεόρατη, φανταστική, μυστική.

 

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_009Μετά τ` αγέρι μισεύει μακριά και η λίμνη κοιμάται βαθιά σε έναν ύπνο χαύνωσης γιομάτο από πνεύματα του καταμεσήμερο, που τρελαίνονται στο φως, στο φως που πέφτει σαν μια αόρατη και σιωπηλή βροχή.

 

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_002 Βγαίνεις λίμνη μου, μέσα από την πορεία των άστρων, στης μέρας το φως και γίνεσαι γλυκός κυματιστός. χάνεις το σχήμα σου τις ωρεστις απογευματινές και εξέρχεσαι, σαν μύθος, σαν θρύλος, στ` ακρογιάλι.

 

 

 VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_001Αναπνέεις σιωπηλή και οι μνήμες σου, φως, ιδεόγραμμα των βράχων μιας ιστορίας πανάρχαιας,  ενώ στα έγκατα σου δίχως χρόνο κοιμάται η κυρά αφροσύνη κι ονειρεύεται.

 

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0011  Η Άμνια υγρασία και η άχρωμη επένδυση των σχημάτων, η απλούστευση των ωρών γοητεύουν, καθώς ο χρόνος είναι γιομάτος από ιστορία, όπου μερικοί παραλίμνια περπατώντας την ανιχνεύουν.

 

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_0012 (1)  Περπατώ και  γω δίπλα σου ακροπατώντας στην όχθη σου την ανθρώπινη που με συντριβεί, μικραίνει ο κόσμος μου στου εσπερινού το μεγαλείο, πικρή η μνήμη μου, μικρός πόνος στους ήχους της νύχτας

 

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_008  Μας ενώνεις με τα μικρά σου κύματα και το νησάκι σου, τα σχοινιά που συγκρατούν τις βάρκες σου δένουν τις λέξεις στους κόμπους τους, τις λέξεις αγάπη, απόγνωση, προσευχή τις λέξεις που απευθύνουμε σε σένα .

 

 

VASSILIS_LAPPAS_PAMVOTIDA_IOANNINON_007Καθισμένος στην όχθη σου θέλω να σε ρωτήσω, Παμβώτιδα, να γνωρίσω τα μυστικά σου, θέλω να σε ρωτήσω, η ψυχή μου επιθυμεί να σε ρωτήσει, λίμνη μου , τι ποθείς, προς τα πού γλιστράς, πως ζεις ?

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ Η. ΛΟΥΚΑΣ

Facebook Comments