Η Ύδρα έχει παραδοσιακά το δικό της κοινό, δηλαδή ανθρώπους, που αναζητούν την ησυχία, την ποιότητα ζωής στις υπηρεσίες του νησιού, την αρχοντιά και πάνω απ’ όλα τους κατοίκους της, οι οποίοι έχουν παιδεία και εκτιμούν τη γη τους, γι’ αυτό και την προσέχουν. Στην Ύδρα ισχύουν οι απαγορεύσεις και εμμένουν σ’ αυτές, γι’ αυτό και παραμένει μοναδικό στο είδος της νησί.

Η Ύδρα ανασαίνει στα νερά του Αργοσαρωνικού επί αιώνες. Πρωταγωνί-στησε στην Ελληνική Ιστορία, γράφοντας ένδοξες σελίδες και αποτέλεσε κινηματογραφικό σκηνικό, πολλές φορές με διάσημους αστέρες του Χόλλυγουντ.

Μοιάζει η Ύδρα, ένα νησί μινιατούρα, αλλά με άποψη και παραμένει πιστό στις διαχρονικές αξίες, ενώ αντιπαθεί τόσο το πρόχειρο, όσο και το πρόσκαιρο. Στις μέρες μας, το νησί βιώνει την αγνότητα και την αυθεντικό-τητα μιας άλλης εποχής, όπου κατά κοινή ομολογία, έχει χαθεί ανεπιστρεπτί, από την υπόλοιπη Ελλάδα.

Η Ύδρα είναι τόπος δίχως αυτοκίνητα, δίχως μηχανάκια και δίχως ποδήλατα (εντός της Χώρας τουλάχιστον). Οι μεταφορές στο νησί γίνονται όπως ακριβώς τον παλιό καιρό, με γαϊδουράκια, με καροτσάκια και καραβάκια.

Το νησί έχει το σχήμα πετάλου και όλη η Χώρα απλώνεται αμφιθεα-τρικά και προκαλεί τον θαυμασμό, με την αρμονία και την αρχιτεκτονική τελειότητα των πέτρινων καπετανόσπιτων. Την ομορφαίνουν τα στενά λιθό-στρωτα δρομάκια, οι ψηλές πέτρινες μάντρες των σπιτιών, που δεν σ’ αφήνουν να κοιτάξεις το εσωτερικό τους. Ακόμα, την στολίζουν γωνίες με μπουκαμβίλιες, ολάνθιστες αυλές, καλοδιατηρητέα αρχοντικά του περασμέ-νου αιώνα και πλατείες, οι οποίες αναδίδουν άρωμα από γιασεμί.

Μπορεί κανείς να κάνει μπάνιο σε κάποιον από τους κολπίσκους και τις υπέροχες παραλίες, για τις οποίες το νησί μπορεί να μην φημίζεται ιδιαι-τέρως, όμως είναι όλες μία προς μία.

Ξεκινώντας από τη Χώρα, μπορεί να κολυμπήσεις στα κρυστάλλινα νερά της ξακουστής Σπηλιάς. Τόσο από εκεί, όσο και από την Υδρονέτα, οι βουτιές γίνονται από τις βράχινες πλάκες, όπου πέφτει κανείς σε πολύ βαθειά, αλλά καθαρά νερά.

Η οργανωμένη ακρογιαλιά είναι στην περιοχή Καμίνι. Την παραλία Βλυχού την συναντούμε μετά από ένα 20λεπτο. Λίγο πιο πέρα, οι Πλάκες προσφέρονται για ησυχία και χαλάρωση.

Μερικές από τις πιο οργανωμένες παραλίες με βότσαλο, είναι το Μπίστη και του Αγίου Νικολάου, που μπορείς να τις προσεγγίσεις με τα καϊκάκια.

Σε σύγχρονους Ροβινσώνες απευθύνεται η νότια ακτογραμμή. Ξεχωρί-ζει η Λιμνιώνιζα, μια από τις πιο όμορφες παραλίες της Ύδρας, στη βορειο-ανατολική πλευρά, καθώς και το Καούμιθι και το Κλιμάκι. Οι περισσότερες από αυτές τις παραλίες είναι βοτσαλωτές, στις οποίες φτάνεις με θαλάσσιο ταξί και ενδείκνυνται  για ερημικές βουτιές και γυμνικές επιδείξεις.

Το νησί είναι φανταστικό και πρέπει ο επισκέπτης να παρατηρήσει το περήφανο άγαλμα του Μιαούλη, όπως μπαίνουμε στο λιμάνι αριστερά. Το Μύλο της Σοφίας Λόρεν και το άγαλμα που απεικονίζει το θέμα της ταινίας «Το Παιδί και το Δελφίνι», το οποίο γυρίστηκε στο νησί. Το αρχοντικό του Λάζαρου Κουντουριώτη, καθώς και το Ναό της Υπαπαντής. Το φάρο του Ζούρφα, ο οποίος κτίστηκε το 1883 και βρίσκεται στα ανατολικά του νησιού. Το Ηρώο του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη. Το πέτρινο αρχοντικό του Τομπάζη, με τις τέσσερις καμάρες της βενετσιάνικης «λότζια», όπου στεγάζεται η Σχολή Καλών τεχνών. Το επιβλητικό αρχοντικό του Παύλου Κουντουριώτη. Το Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο της Ύδρας, στην ανατολική πλευρά του λιμανιού, κοντά στο Λιμεναρχείο, με τα πολλά κειμήλια τόσο του Α’ όσο και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υδραϊκές ενδυμασίες, όπλα Υδραίων και έργα μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων. Από τα πιο σημαντικά εκθέματα του Μουσείου, η Μεγάλη Χάρτα του Ρήγα Φερραίου και ακόμα η ασημένια λήκυθος με την ταριχευμένη καρδιά του Ανδρέα Μιαούλη. Το Εκκλησιαστικό και Βυζαντινό Μουσείο, που βρίσκεται στο χώρο των παλιών κελιών της Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην προκυμαία.

Μπορεί κανείς να περπατήσει στο πλακόστρωτο δρομάκι, το οποίο ξεκινά από το λιμάνι της Ύδρας και καταλήγει στην περιοχή Μανδράκι και να εξερευνήσει την δεξιά πλευρά του λιμανιού, όπου βρίσκονται τα Κανόνια. Να επισκεφθεί επίσης το Κάστρο του Κάβου, γύρω από τον ανδριάντα του Μιαούλη και να απολαύσει το ηλιοβασίλεμα, καθώς και το καμπαναριό με το ρολόι, στην αποβάθρα. Στο ψηλότερο σημείο του νησιού, συναντάμε τον Ιερό Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου (τοπικού Αγίου του νησιού).

Τέλος, να επισκεφθεί κανείς τη νήσο Δοκό, ανάμεσα στηνΎδρα και την αργολική ακτή, όπου στις μέρες μας λίγοι κάτοικοι έχουν απομείνει και ασχολούνται με την αλιεία και την κτηνοτροφία. Στην περιοχή της Δοκού το 1975 βρέθηκε ένα αρχαίο ναυάγιο, που χρονολογείται στο β’ μισό της 3ης χιλιετίας π.Χ.

Φεύγοντας από το νησί, έχεις τόσες αναμνήσεις, που σου αρκούν για μια ζωή, γι’ αυτό και οι κάτοικοι ονομάζουν την Ύδρα «ΝΤΙΒΑ» του Αργο-σαρωνικού.

 

Δημήτρης Η. Λούκας

Καθηγητής Κοινωνιολόγος

Πρόεδρος της Ένωσης Δημοσιογράφων &

Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος

 

 

29 Μαΐου 2015