Καλό κατευόδιο Λουκιανέ

Καλό κατευόδιο Λουκιανέ

GRETA CHRISTOFILOPOULOU·ΠΕΜΠΤΗ, 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

Μες τα τόσα που ΄χα ζήσει, το ΄ζησα κι αυτό κι ήτανε κάτι μαγικό…

Από εκείνη τη Δευτέρα της 25ης Ιουλίου του 1983 στη Βουλιαγμένη, μέχρι το θεατράκι της Ρεματιάς το 2011, στην τελευταία συναυλία του Λουκιανού Κηλαηδόνη, κύλησε ο χρόνος και ξεπεράσαμε τη μαθητεία της ανάγκης στους θεσμούς και τους δεσμούς.

Ανέτειλαν και έδυσαν πανσέληνα φεγγάρια στην ζωή μας, που τ’ αγαπήσαμε όσο και τους μηνίσκους, για να μην έχουν παράπονο οι θρηνούντες απώλειες μεγαλοπρέπειας. Εκείνο που μας ένωνε, εκείνο που μας χώριζε όλους εμάς, τους θεατές, ήταν ο τρόπος που αφήναμε την πραγματικότητα και το όνειρο, οι πόθοι και τα αίσχη να εισχωρήσουν μέσα μας, να μας αγγίξουν βαθειά, να μας προσπεράσουν ή να μας καθορίσουν, να μας συγχωρήσουν ή να συχωρεθούμε από δαύτα.

Αλήθεια, πόσο διαφορετικά λειτουργούν στο υποσυνείδητο μας τα τραγούδια; Πως γίνεται τα πράγματα να είναι ταυτόχρονα όμοια αλλά και αλλιώτικα για τον καθένα από μας; Προσλαμβάνουσες; Βολικές και εύκολες διευθετήσεις των γεγονότων; Κοντόφθαλμη θεώρηση; Διασταλτική εκδοχή; Όλα μαζί και λίγο από όλα αυτά.

Οι ευαισθησίες σε ένα αέναο ταγκό, με όλα όσα πασχίζουν να μας σύρουν στο στρατόπεδο των κυνικών. Διελκυστίνδες που λειτουργούν παράξενα ή και μοιραία. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τον Κηλαηδόνη αφομοίωσαν άπαντες! Οι αριστεροί τον ανακάλυψαν στα Μικροαστικά, τον αυθεντικό εκφραστή των ιδιαίτερων καημών τους.

Εκείνο το κατακόκκινο δισκάκι που ’73 με τους βιτριολικούς στίχους του Νεγρεπόντη, απηχούσε με υποδόριο σαρκασμό μια πραγματικότητα που απεχθάνονταν να είναι μέρος τους. Αργότερα, τους ήταν δύσκολο να ταυτιστούν με τη μουσική αταξία που πρότεινε αυτός ο αντισυμβατικός τύπος, χωρίς το καταφατικό νεύμα του Κόμματος. Ήταν η στιγμή που οι υπόλοιποι αγάπησαν τη φρεσκάδα του ήχου του και τους στίχους που ξέφευγαν από τα καθιερωμένα.

Η Μαίρη Παναγιωταρά έκανε πάταγο. Οι σκληροπυρηνικοί δεξιοί, είδαν στο πρόσωπο του, τον διαφθορέα της νεολαίας. Στους πιο ψαγμένους, υπενθύμιζε την εις εαυτόν προδοσίαν. Τη χειρότερη όλων. Δύσκολα πράγματα. «Υπάρχει και κάτι το ίδιο καυτό, όπως ο ύπνος και το φαγητό/ υπάρχει και κάτι, που μπορείς να το βρείς/ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Μην πεις πως δεν ξέρεις για ποιο σου μιλώ/ και σ΄ όλους να ξέρεις κάνει καλό».

Ύστερα ήρθε η ανατρεπτική δεκαετία του ’80. Και η Αλλαγή. Στη Βουλιαγμένη, μόνο η άμμος δεν ήταν ΠΑΣΟΚ! Ο Λουκιανός ήταν ο εκφραστής μιας νέας χαράς, μιας νέας πατρίδας. Στον «Ύμνο των μαύρων σκυλιών», ο στίχος που δονούσε την ατμόσφαιρα ήταν εκείνο το περίφημο: «στον Ανδρέα λέμε ναι» !!! Εκείνο τον Ιούλιο, βρεγμένοι, μεθυσμένοι, ερωτευμένοι, ακούγαμε τον Λουκιανό να στέλνει πρόσκληση για ένα πάρτυ από τα «παλιά», σε μια σειρά ετερόκλητους τύπους. Κάποιοι αντάλλασαν ματιές. Κάποιοι δεν ενδιαφέρθηκαν να τους μάθουν ποτέ. Έμειναν στα επιφαινόμενα.

Η διαφορετική θεώρηση που έγραφα πιο πάνω. Πως θα μπορούσε άραγε να συνυπάρξει σε ένα πάρτυ ο Φελίνι και ο Μάρκος; Πώς να συμβιβαστεί η Dolce Vita και η Amarcord με ματόκλαδα που λάμπουν, μάγκες και μαστούρα; Ενδιαφέρον πείραμα. Από κάθε άποψη. Σύβραση σε πάθη. Με τον Σινάτρα όμως; Κάποια κοινή συνισταμένη θα έβρισκαν σίγουρα… Κρίνοντας με την απόσταση που με χωρίζει από κείνη τη βραδιά, αναλογίζομαι, πόσο διαφορετικά καθιζάνουν μέσα σου, οι Μπήτλς, ο Πρίσλεϋ, ο Σαββόπουλος, ο Γκούντμαν, ο Μπράμς, ο Μπάχ και ο Τσιτσάνης, αν έχεις ορθάνοιχτα τα μάτια σου στον κόσμο ή αντίθετα, αν επιμένεις να τον ανακρίνεις μέσα από τα μυωπικά, παραμορφωτικά γυαλάκια σου. Πως διάολο αντιλαμβάνεσαι τον παροξυσμό του Καντίνσκι ή τις πόρνες Δεσποινίδες της Αβινιόν, γιατί στην πραγματικότητα, τα κορίτσια ενός μπουρδέλου απεικόνισε τόσο ποιητικά ο Πικάσο, αν έχεις εντρυφήσει στην Τέχνη ή αν αντίθετα, ανήκεις στους αδαείς. Πόσο λάθος είναι να θεωρήσεις παραπλήσια «είδη» τις αποκαλυπτικές φιγούρες του Ντίσνεϋ και τον τραγικό λυρισμό του Σαρλώ;

Πώς μετατοπίζεσαι από τον εμβληματικό Μπόγκαρτ της Καζαμπλάνκα, στην ποιητική του Μπρέχτ. Πώς διάολο να συμβιβάσεις τον αντισυμβατικό Τρυφώ του μη εμπορικού κινηματογράφου, που λιποτακτεί σταθερά από τα κλισέ, με τον πειθαρχημένο Ντασέν της Μελίνας; Πώς θα συναντηθεί η κλασική κιθάρα του Σεγκόβια, με τον υγρό ήχο της τρομπέτας του Σάτσμο, του γιού της πόρνης, που σπιθίζει νέα Ορλεάνη και εκρήγνυται σε αποθεωτικά μπλουζ; Εκείνη την τρομπέτα που ορκίζονταν να τη σκοτώσει, πριν τον σκοτώσει αυτή… Άραγε, θα κατάφερνε ο Βέγγος να συνοδεύσει το Ζορό σε μια θεαματική είσοδο υπό τους ήχους του γαμήλιου εμβατηρίου του Γκέρσουιν; Τι θα συζητούσαν άραγε ο Μπόρχες με τον Σεφέρη; Θα κατάφερνε ο Τζήν Κέλλυ να μάθει τον Ντίλιγκερ να χορεύει στη βροχή; Πόσες από ετούτες, τις ανίερες συνάψεις του Κηλαηδόνη, θα χαρακτηρίζονταν Κομματικά ορθές από την καθοδήγηση του ΚΚΕ; Χμμμ ….. δεν έχω απάντηση.

Εκείνοι θα λάτρευαν τους γιούς των κολλήγων, που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από το μαγκανοπήγαδο. Οι άλλοι ήταν ταξικοί αποστάτες! Αυτός ο εσωτερικός διχασμός θα τους φάει αυτούς, αδερφέ, αλλά τέλος πάντων. Φταίει ίσως που όταν συναντήσουν «Κάποιο παλιό συνάδελφο», αντιλαμβάνονται «σιγά σιγά πως γύρισαν, παλιούς φίλους πως μίσησαν, πως έγινε κι απάτησαν όσους πολύ αγάπησαν»… Πώς να μιλήσουν τραγούδια, όπως το «Αρχίζει το ματς», το «Τζιν» η «Χαμηλή πτήση», στα αραχνιασμένα μυαλά που εκστασιάζονταν με την ξύλινη γλώσσα του Ριζοσπάστη και του Οδηγητή; Τους φαντάζομαι, να κάνουν ειδικές συνάξεις για να αναλύσουν τον πιθανό αποπροσανατολισμό του εργάτη, αγρότη, φοιτητή!

Ο δικός μου Κηλαηδόνης δεν είχε κομματικό πρόσημο. Λάτρεψα τη μουσική του γραφή, με τον τρόπο που όσο απομακρυνόμαστε από κάτι, μάλλον κερδίζουμε μια άλλη εικόνα, πιθανώς πιο ολοκληρωμένη από την αρχική. Αυτή η εικόνα που άρεσε. Δάκρυσα στη «Φλαμουριά» του και στο παιδαριώδες «Αχ πατρίδα μου γλυκειά».

Για τους δικούς μου λόγους. Δύσκολο συνοψίσει κανείς την «περίπτωση Κηλαηδόνη». Ο καθένας έβρισκε κάτι που μιλούσε ίσια στην ψυχή του.

 

Συνδεθείτε τώρα και ακούστε ζωντανά το ταξίδι μας στην Ιστορία της Μουσικής, με τη Βασιλική (10:00 – 13:00 – 16:00 – 19:00 – 22:00). Σας καλούμε συνταξιδιώτες μας στο  KL GALLERY WEB RADIO  απολαμβάνοντας πολλή και καλή μουσική. Μουσική που Αγαπήσαμε, Ερωτευτήκαμε, Επαναστατήσαμε, Χορέψαμε στα Πάρτυ, όλο το 24ωρο μαζί σας…………

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...