Τουρισμός, Πολιτισμός, και Διαμεσολάβηση

Τουρισμός, Πολιτισμός, Διαμεσολάβηση

 

Η Ελλάδα μας, έλεγε η Μελίνα Μερκούρη, πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον Πολιτισμό, αλλά και για τον Τουρισμό της, αν τα χάσει θα πάψει να ζει … Και πραγματικά τα λόγια αυτά, ιδιαίτερα στη σημερινή δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας μας, θα έλεγα πως ο Τουρισμός αποτελεί τη Βιομηχανία της Ελλάδας. Οι τουριστικές επιχειρήσεις και όσοι απασχολούνται με τον τουρισμό έχουν να επιτελέσουν ένα δύσκολο έργο, τόσο στο να ανταγωνιστούν άλλες χώρες, που φαντάζουν ελκυστικές μέσα από δελεαστικά πακέτα προσφορών, όσο και στο να αντιπαρέλθουν τις δυσκολίες των capital controls, στις οικονομικές σχέσεις τους με το εξωτερικό, αλλά και με το εσωτερικό. Και για να αναπτυχθεί αυτή η βιομηχανία, είναι πλέον καιρός να επανασυνδεθεί ο τουρισμός με τον πολιτισμό. Η Ελλάδα έχει απαράμιλλο φυσικό τοπίο, ήλιο, θάλασσα, αλλά αυτό που την κάνει να διαφέρει από άλλους κοντινούς σε εμάς προορισμούς διακοπών, είναι η μοναδικότητά της για τον πολιτισμό της. Οι μοναδικοί αρχαιολογικοί χώροι, οι ιστορικοί οικισμοί, η μοναδική ιστορία της, που διδάσκεται σε άλλους λαούς, -οι οποίοι την τιμούν γιατί γνωρίζουν καλά ότι αποτελεί το θεμέλιο του δικού τους πολιτισμού,- αποτελούν τους πόλους έλξης για τους τουρίστες, περιηγητές, όπως μου αρέσει να τους αποκαλώ, μιας και η λέξη τουρισμός προέρχεται από την Αγγλική λέξη «Touring», στα Ελληνικά μεταφρασμένο «περιέρχομαι ή περιηγούμαι» και ενώ στην Ελλάδα μεταφράσθηκε με τη λέξη περιηγητισμός, τελικά επικράτησε ως Τουρισμός. Υπερέχουμε και θα υπερέχουμε στον τουρισμό μας, συνδυάζοντάς τον με δραστηριότητες πολιτισμού.

Η ανάπτυξη όμως των ελληνικών τουριστικών επιχειρήσεων απαιτεί απερίσπαστη ενασχόληση με τους τομείς δραστηριότητάς τους και βέβαια η κάθε πιθανή εμπλοκή τους σε μια δικαστική διαμάχη είναι επιζήμια και αποπροσανατολιστική. Οι τομείς της τουριστικής επιχειρηματικότητας που θα μπορούσαν να προκαλέσουν διαφωνίες και τελικά δικαστικές διαμάχες πολλές. Διαφωνίες μεταξύ του ξενοδόχου και του tour operator, διαφορές του tour operator με την αεροπορική εταιρία, διαφορές του ξενοδοχείου με τον πελάτη, με αποκορύφωμα τον κίνδυνο της απειλής ή την καταγραφή δυσμενών σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή στους ιστότοπους εύρεσης καταλύματος και καταγραφής της γνώμης τους (trip advisor, trivago, booking.com κ.α), διαφωνίες για καθυστερούμενες πληρωμές τιμολογίων, διαφορές με φορείς για θέματα καταβολής τελών πνευματικής και συλλογικής ιδιοκτησίας, παράνομα καταλύματα, αποζημιώσεις πελατών, αλλαγή προσωπικού και πρόσληψή του σε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, είσοδος νέων μελών, λόγω μεταβίβασης ή διαδοχής της επιχείρησης, είναι ενδεικτικά μόνο, μερικά από τους πιο συχνά γενεσιουργούς παράγοντες αντιδικιών και δικαστικών διαμαχών.

Είμαι σίγουρη ότι ο καθένας από εσάς μπορεί να μας αφηγηθεί την εμπειρία του από μια εμπλοκή του σε ένα τέτοιο δικαστικό αγώνα. Και δυστυχώς, ακόμα και αν είσασταν οι νικητές αυτού του δικαστικού αγώνα, νομίζω άνετα θα χαρακτηρίζατε την εμπειρία σας τραυματική για πολλούς λόγους. Να αναφέρω μερικούς από αυτούς; Σίγουρα γιατί η διαδικασία ήταν χρονοβόρα, , γιατί προφανώς ήταν αρκετά δαπανηρή (αμοιβή δικηγόρου, δικαστικά έξοδα, πιθανές αμοιβές πραγματογνωμόνων, επιδόσεις, αναγκαστική εκτέλεση), με μεγάλο ψυχολογικό και συναισθηματικό κόστος (το αποτέλεσμα της δίκης ήταν άγνωστο μέχρι να εκδοθεί η απόφαση, όπως και αμφίβολη η στο μέλλον διατήρηση σχέσης φιλικής ή εμπορικής με τον αντίδικο), δεν μπορούσε να ελεχθεί το αποτέλεσμα (αφού ο δικαστής μόνος του αποφασίζει), χωρίς ουσιαστική ικανοποίηση του περί δικαίου αισθήματος (αφού το αποτέλεσμα δεν είναι άμεσο σε σχέση με την προσφυγή στη δικαιοσύνη), με συνεχές κυνήγι των προθεσμιών για τις ενέργειες που έπρεπε να γίνουν, χωρίς πραγματική απόδοση του ουσιαστικού δικαίου λόγω της προσήλωσης στον τυπικό κανόνα δικαίου, με νικητή και ηττημένο διάδικο, αφού δεν γίνεται να κερδίσουν και οι δυο αντίδικοι, γιατί η δημόσια διαδικασία (δημοσιότητα), έβγαλε στη φόρα όλα όσα δεν θα θέλατε να μάθουν οι άλλοι, ο δικαστής φαινόταν ότι δεν άκουγε και σαφέστατα δεν επιτρεπόταν να έρθετε σε επικοινωνία μαζί του, γιατί αποκτήσατε άλλον έναν εχθρό στη ζωή σας, τον αντίδικό σας, γιατί βγήκε η απόφαση που τόσο θέλατε και τώρα πώς θα την εκτελέσετε; Θα μπορέσετε να εισπράξετε την απαίτησή σας, αφού ο αντίδικός σας εξαφανίστηκε και δεν υπάρχει κάποιο περιουσιακό στοιχείο για να το κατασχέσετε;

Σωστά όλα τα παραπάνω θα μου πείτε, αλλά η προσφυγή στα δικαστήρια είναι μονόδρομος, έτσι δεν είναι;

Και όμως, η απάντηση θα σας εκπλήξει, γιατί υπάρχει και άλλος δρόμος, ήδη από το έτος 2010 εισάχθηκε και στο δικό μας δικαιϊκό σύστημα, ο θεσμός της διαμεσολάβησης, που αποτελεί έναν εναλλακτικό τρόπο εξώδικης επίλυσης διαφορών, με τη βοήθεια ενός τρίτου αμερόληπτου και ανεξάρτητου προσώπου, του διαμεσολαβητή, ο οποίος δρα ως καταλύτης  για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των διαφωνούντων μερών και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα αρνητικά πρόσημα της δικαστικής διαμάχης σε θετικά. Οι απασχολούμενοι με τον τουρισμό, όντας άρρηκτα συνδεδεμένοι με τον πολιτισμό επιλέγουν τη διαμεσολάβηση γιατί είναι λύση πολιτισμού.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΗΜΕΡΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2017

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΗΜΕΡΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2017

Θαλασσοδαρμένη, γερμένη στην άκρη του γυαλού, αλλά στέκεται επιβλητική, αποπνέει παλιές δόξες. Θα μπορέσει να μπει άραγε σε νέα ταξίδια; Μια καλημέρα ελπίδας σε όλους, μια καλημέρα ταξιδιάρικη. Villie Skordaki

 

Θαλασσοδαρμένη, γερμένη στην άκρη του γυαλού, αλλά στέκεται επιβλητική, αποπνέει παλιές δόξες. Θα μπορέσει να μπει άραγε σε νέα ταξίδια; Μια καλημέρα ελπίδας σε όλους, μια καλημέρα ταξιδιάρικη. Villie Skordaki

ΒΙΚΟΣ-ΘΥΑΜΙΣ: ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

«Βίκος-Θύαμις: Χρονικό στις Εποχές

Μια ωδή στην ηπειρωτική ύπαιθρο και το περιβάλλον»

Προβολή Ηχοράματος του Βασίλη Λάππα

Τετάρτη 28 Ιουνίου 2017, 

Πνευματικό Κέντρο Ηπειρωτών (Κλεισθένους 15)

 ώρα 19:00

 

 

Με ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός, την προβολή του ηχοράματος «Βίκος-Θύαμις: Χρονικό στις Εποχές» του Βασίλη Λάππα,  φωτογράφου, σκηνοθέτη και παραγωγού Οπτικοακουστικών Πολυθεαμάτων, τιμά την παγκόσμια ημέρα Περιβάλλοντος η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία και η Ομοσπονδία Αδελφοτήτων Καλαμά, την Τετάρτη 28 Ιουνίου 2017 στην αίθουσα του Πνευματικού κέντρου Ηπειρωτών (Κλεισθένους 15) και ώρα 19:00 .

 

Το καλλιτεχνικό εγχείρημα του Βασίλη Λάππα, θα πλαισιωθεί με εισηγήσεις  για το φυσικό περιβάλλον της Ηπείρου από τον πρόεδρο της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας κ. Γεώργιο Δόση και για την αντιμετώπιση της ρύπανσης του ποταμού Καλαμά, γνωστού από την αρχαιότητα ως Θύαμη, από τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Αδελφοτήτων Καλαμά κ. Κωνσταντίνο Στεργίου.

 

Η εκδήλωση συμπεριλαμβάνεται στις δράσεις ανάδειξης ενός χρόνιου περιβαλλοντικού προβλήματος, εδώ και 40 χρόνια, που συνεχίζεται εξ αιτίας της αδιαφορίας και της αναποτελεσματικότητας των αρμόδιων φορέων, και κυρίως των αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης, να ανακόψουν τη ρύπανση του ποταμού Καλαμά. Η  Ομοσπονδία Αδελφοτήτων Καλαμά ξεκινά ανάλογες δράσεις προκειμένου να επαναφέρει το θέμα και να ευαισθητοποιήσει ευρύτερα τους πολίτες.

 

Όπως σημειώνει ο καλλιτέχνης Βασίλης Λάππας για την αποτύπωση της ομορφιάς του ιδιαίτερου φυσικού τοπίου στην Ήπειρο  «Η γραφή είναι δύσκολη, και δεν προσφέρεται για ερμηνείες πρόχειρες. Για να το νιώσεις πρέπει να το δεις, χρειάζεται ν` ανεβείς στις βουνοκορφές ν` αφήσεις το μάτι  να πλανηθεί, να καταδυθείς στα έγκατα τις ιστορίας, για ν` ανασύρεις απ` εκεί  θησαυρούς  αρίφνητους,  να σεργιανίσεις στα έρημα  καλντερίμια  των χωριών του, με συντροφιά  τις μνήμες των ανθρώπων, για να πιάσεις  τον παλμό  μιας εποχής  που  χάθηκε, χωρίς ελπίδα επιστροφής. Να περπατήσεις  και να σκαρφαλώσεις σε απόκρημνες πλαγιές της παρθένας φύσης , σπάνια απόλαυση στην εποχή μας. Ο Βίκος έχει πολλά μυστικά, και μόνο οι άνθρωποι που έγιναν ένα με  αυτόν τα γνωρίζουν. Το θέαμα είναι βέβαια δημιουργός συναισθημάτων σ` αυτή τη διαδρομή των αιώνων.»

 

Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη:

Εργογραφικό Βιογραφικό Βασίλη Λάππα

Ο Βασίλης Λάππας  γεννήθηκε το 1963 στο χωριό Κουκλιοί του νομού Ιωαννίνων και από μικρή ηλικία ασχολείται με τη φωτογραφία και περισσότερο με τη φωτογράφηση  των Ελληνικών τοπίων και τη σκηνοθεσία πολιτισμικών ντοκιμαντέρ.

Από το 1994, ο  Βασίλης Λάππας  διαθέτει  δικό του επαγγελματικό στούντιο  οπτικοαουστικών παρουσιάσεων και πελάτες του είναι πολλά γνωστά ονόματα του χώρου.

Φωτογραφίες και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες, όπως  «ΓΕΩΤΡΟΠΙΟ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ, DRIVE, BOSS, ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, ΜΟΤΟ, ΧΡΗΜΑ ΤΡΙΤΗ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ», καθώς και στο διαδίκτυο, σε συνεργασία με την Ethnodata.

Η εμπειρία του αυτή του έδωσε τη δυνατότητα από το Σεπτέμβριο του 2015, να είναι παραγωγός εκπομπής στο ιντερνετικό ραδιόφωνο starclassic.gr και μέσα από την εκπομπή του «ΣΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ» να μας ταξιδεύει στα μέρη της Ελλάδας και στον πολιτισμό της, προάγοντας τον τουρισμό της χώρας μας.

Διαβάστε όλο το εργογραφικό 

Ο Μήνας Μάιος

 

Μάγδα Σκορδάκη

Φώτο Μάγδα Σκορδάκη

Ο Μάιος Μήνας

Κείμενα Δημήτρης Λούκας

Φωτογραφία Βασίλης Λάππας

 Το όνομα του Μάη έχει λατινική προέλευση. Από τους Ρωμαίου ονομαζόταν Μάγης, επειδή ήταν αφιερωμένος στους Majores, τους προγόνους τους.

Οι νεώτεροι Έλληνες του έχουν δώσει κι άλλα ονόματα, ανάλογα με το περιεχόμενό του: Ανοιξιάτης, Λούλουδος, Πράσινος, Φουσκοδέντρης, Τριανταφυλλάς, Κερασάρης σε όποιον τόπο τα κεράσια βγαίνουν τον Μάη.

Για τον καιρό, ο λαός μας λέει:     Από το Μάη καλοκαίρι

                                                            κι από τον Αύγουστο χειμώνα

Το μήνα Μάιο, η καλοκαιρία σταθεροποιείται σιγά-σιγά και όλα νιώθουν να πλησιάζει το καλοκαίρι. Δέντρα, λουλούδια ανθισμένα, τα στάχυα ψηλώνουν και η βλάστηση βρίσκεται στην καλύτερή της ώρα. Βγαίνουν στην αγορά τα πρώτα φρούτα, τα κεράσια, τα μούσμουλα, εύγευστα και ζουμερά, με τους πρώτους χυμούς της Άνοιξης, που βρίσκονται μέσα τους.

Όμως, καμιά φορά το Μάιο μπορεί να κάνει κρύο τσουχτερό για μερικές μέρες: «Και του Μαγιού στις δεκαοκτώ, πέρδικα ψόφησε στ’ αυγό», μας λέει ένα λαϊκό δύστυχο. Μπορεί το Μάιο να πέσουν και βροχές, οι οποίες μόνο καλό δεν κάνουν στα σταροκρίθαρα: «Στον καταραμένο τόπο, το Μάη μήνα βρέχει».

Από τη μια μεριά ο μήνας είναι γελαστός, γιομάτος λουλούδια και μυρωδιές και από την άλλη, με δύο βασικά χαρακτηριστικά: το πρώτο ότι είναι αφιερωμένος στους νεκρούς και το δεύτερο ότι οι άνθρωποι διακατέχονται από μεγάλο φόβο και αγωνία για τη σοδειά που θα έρθει. Για τους δύο αυτούς λόγους, υπάρχουν ένα πλήθος προλήψεις και απαγορεύσεις.

Φοβούνται λοιπόν οι άνθρωποι τους νεκρούς, φοβούνται τη βροχή, το χαλάζι, τις κατσαρίδες, άλλα ζωύφια και φυσικά τα μάγια και τις μάγισσες. Ο μήνας Μάιος λένε, είναι σκληρός μήνας και έχει πολλές κακές ώρες, γι’ αυτό και ο κόσμος πρέπει να φυλάγεται. Τον Μάιο μήνα δεν κόβουν ρούχα, δεν φυτεύουν, δεν ταξιδεύουν και προπαντός δεν «παντρεύονται», γι’ αυτό  λέγεται στην Κρήτη: «Ο γάμος ο μαγιάτικος, πολλά κακαποδίδει».

Ο Μάιος είναι μήνας των νεκρών, γι’ αυτό οι ζωντανοί πρέπει να μένουν μακρυά από  κάθε σπουδαίο και σημαντικό έργο, για να μην προκαλούν το πνεύμα των νεκρών. Γι’ αυτό οι άνθρωποι προσπαθούν να αποτρέψουν το κακό και να προκαλέσουν το καλό, είτε με τη δύναμη της φωτιάς, είτε με την καθαρτήρια δύναμη του νερού.

 

Πρωτομαγιά (αργία)

 Πρωτομηνιά, Πρωτομαγιά, μέρα πασίχαρη του χρόνου, μέρα που τραβάει τους ανθρώπους έξω από το σπίτι. Τρέχουν στις εξοχές, βρίσκουν ευκαιρίες για διασκεδάσεις. Φαΐ, κρασί, χορός, αστεία, πειράγματα.

Από τους κήπους και τα χωράφια μαζεύουν λουλούδια, πρασινάδες και φτιάχνουν στεφάνια, για να φέρουν τη φύση στο σπίτι τους, να πάρουν δύναμη και με διάφορες εκδηλώσεις να προκαλέσουν την καλή σοδειά, την πλούσια συγκομιδή, την αφθονία. Βάζουν κι ένα σκόρδο στη μέση του στεφανιού για το κακό μάτι και το κρεμούν στην εξώπορτα του σπιτιού τους, μέχρι και του Αι-Γιαννιού, που το καίνε στις φωτιές.

Οι αγρότισσες όμως, πιο ρεαλίστριες, προτιμούσαν ένα δεμάτι από καρπούς: στάρι, κριθάρι, συκιά με σύκα, ροδιά με ρόδια και τα κρεμούσαν πάνω από την πόρτα.

Στην Πάργα, τα παιδιά στεφανωμένα με λουλούδια και κρατώντας μεγάλα κλωνάρια πορτοκαλιάς ή νερατζιάς ανθισμένης, γύριζαν στα σπίτια και τραγουδούσαν: «Εμπήκε ο Μάης, εμπήκε ο Μάης, εμπήκε ο Μάης ο μήνας. Ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι ο Απρίλης με τα ρόδα…».

Σε άλλα μέρη ντύνονται Μαγιόπουλα ή Μάηδες και στολισμένοι (από πάνω ως κάτω) με λουλούδια, γυρίζουν τα σπίτια, με τη συνοδεία τους, τραγουδώντας και χορεύοντας.

Στην Ήπειρο και συγκεκριμένα στο Ζαγόρι, τα κορίτσια που έβοσκαν αρνιά στα λιβάδια, έπαιζαν το Ζαφείρη. Ένα παιδί παρίστανε τον πεθαμένο, ξάπλωνε στο χορτάρι και τα κορίτσια τον στόλιζαν με λουλούδια και πράσινα κλαριά. Ύστερα κάθονταν τριγύρω του κι άρχιζαν να θρηνούν και να μοιρολογούν:

 Για ιδέστε νιο που ξάπλωσε, για ιδέστε κυπαρίσσι

Δε σειέται, δε λυΐζεται, δεν σέρν’ τη λεβεντιά του

…………………………………………………………

Ποιος σού’ κοψε τις ρίζες σου και στέγνωσ’ η κορφή σου;

…………………………………………………………

και σφάλισε τα μάτια σου;

 Έπειτα, όλες μαζί φώναζαν «Σήκου Ζαφείρη, σήκου!» κι ο Ζαφείρης πετιόταν πάνω κι όλοι μαζί έτρεχαν στα χωράφια τραγουδώντας.

Το έθιμο θυμίζει τα αρχαία Αδώνεια, όπως κι εκείνο το άλλο που γίνεται στη Μακεδονία τη νύχτα του Επιταφίου:

Πρωτομαγιά μου τα’ριξες

τα μάγια και με μάγεψες

και μ’ έχεις κάνει σαν τρελό

κόρη, που σέρνεις το χορό…

 

Ο Μάης και τα μάγια του

 Ο Μάης μαγεύει, μας λέει ο λαός, συσχετίζοντας τις δύο λέξεις, μόνο και μόνο επειδή ηχούν όμοια. Με πολλούς τρόπους προσπαθούν από την πρώτη μέρα να αποτρέψουν τα μάγια, για να εξασφαλίσουν σπίτι, ανθρώπους, ζώα και χωράφια από κάθε κακό. Περισσότερο φοβούνται τις μάγισσες ή τους κακούς γείτονες, που μπορούν να τους κάνουν μάγια κι έτσι να καταστρέ-ψουν τη σοδειά ή τα ζώα ή την ευτυχία του σπιτιού, βοηθώντας έτσι τα δικά τους. Έτσι, παίζουν δυνατά φυλαχτά, νεκροκεφαλές βοδιών ή αλόγων, για να διώξουν μακριά το κακό.

Στην Ανατολική Κρήτη, την Πρωτομαγιά μουτζουρώνανε τα παιδιά τους με κατράμι πάνω από τα φρύδια τους. Με κατράμι κάνουν ακόμα έναν σταυρό στην πόρτα του σπιτιού, για το κακό μάτι.

Στην Αγιάσο της Λέσβου, οι γυναίκες κάνουν αποβραδίς σταυρούς πάνω στην πόρτα του σπιτιού με το μέλι, για να περνούν οι γαμπροί και να κολλούν.

Αλλού πάλι, ραντίζουν το σπίτι με καινούργιο νερό της βρύσης ή με θαλασσινό νερό, όπως στην Κορώνη. Ραντίζουν επίσης και τα κεφάλια των παιδιών τους. Αν την Πρωτομαγιά έβρεχε, το νερό της βροχής το χρησιμοποιούσαν για να πήξουν το τυρί, αντί για μαγιά και οι γυναίκες έβρεχαν τα μαλλιά τους, για να μεγαλώσουν.

 

 

Των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας

 Ενώ για την Αγία Μαύρα έχουμε λαογραφικό υλικό, για τον Άγιο Τιμόθεο δεν έχουμε τίποτα.

Το όνομα της Αγίας Μαύρας, φέρνει στο νου μας το μαύρο χρώμα, γι’ αυτό και όλοι στο άκουσμα το ονόματός της κατέχονται από μαύρα συναισθήματα την ημέρα της γιορτής της. Είναι χαρακτηριστικό πως όσο ο καιρός της σοδειάς πλησιάζει τόσο ο φόβος μεγαλώνει και οι απαγορεύσεις πληθαίνουν.

Στη Μεσσηνία, ό,τι μέρα πέσει της Αγίας Μαύρας, τη φυλάνε όλο το χρόνο: δεν λευκαίνουν πανί, δεν αλωνίζουν, δεν αλέθουν ελιές στο λιοτρίβι, γιατί το λάδι θα βγει μαύρο.

Στην Κύπρο δεν τυροκομούν, γιατί το σπίτι και το τυρί θα γεμίσουν μαύρες, δηλαδή κατσαρίδες.

Στην Αιτωλία δεν σπέρνουν, γιατί ο σπόρος δεν φυτρώνει.

Στην παλιά Αθήνα, κάθε νοικοκυρά φύλαγε τη μέρα και δεν έπιανε βελόνα, γιατί θα’ βγαζε το μαύρο σπυρί, τη μαύρη.

 

 

Ιωάννου του Θεολόγου

 Οι αγρότες, όπως προαναφέραμε, φοβούνται τις βροχές και το χαλάζι τον Μάιο.

Στις 8 του μήνα γιορτάζουν τον Αι-Γιάννη τον Θεολόγο, που τον ονομάζουν και Χαλαζιά ή Βροχάρη, γιατί στέλνει χαλάζι και βροχή ανήμερα στη γιορτή του και φυσικά καταστρέφει τα σπαρτά, κοντά στην ώρα του θερισμού. Αργία στη γιορτή του για να τον τιμήσουν, αλλά και να τον εξευμενίσουν.

Όπου υπάρχουν εκκλησίες αφιερωμένες στη μνήμη του, κάνουν πανηγύρια, σφάζουν αρνιά και κάθονται σε κοινό τραπέζι, στις αυλές των εκκλησιών.

Στο χωριό Λαδά της Αλαγονίας θυσίαζαν και αρνιά.

Στη Βόρειο και Ανατολική Θράκη που καλλιεργούσαν τριαντάφυλλα, ο Αι-Γιάννης δεν είναι ούτε Βροχάρης, ούτε Χαλαζιάς, είναι Τριανταφυλλάς, που έχει τη δύναμη να κάνει τα τριαντάφυλλα να ανθίζουν και να δίνουν το μυρωδάτο ροδέλαιο.

 

 

Κωνσταντίνου και Ελένης

 Ο Κωνσταντίνος και η Ελένη είναι δύο δημοφιλείς Άγιοι για τον ελληνικό λαό. Τα ονόματα Κώστας και Ελένη, με όλες τις παραλλαγές τους, δίνουν και παίρνουν, όπως υπάρχουν και πολλές εκκλησίες στο όνομά τους, σε ολόκληρη τη χώρα, όπου γίνονται πολλά πανηγύρια και χοροί στη γιορτή τους, που πέφτει στην καλύτερη ώρα της Άνοιξης.

Στα πανηγύρια θυσιάζουν ταύρους ή κριάρια για την υγεία και την ευτυχία όλου του χωριού. Το κρέας μοιράζεται στους πανηγυριστές. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας, μετά το φαγητό, εκτός από χορούς, συνηθίζουν να κάνουν και κάποιους αγώνες.

 

 

Αναστενάρια

 Υπάρχει ένα περίεργο έθιμο, πασίγνωστο στη χώρα μας και στο εξωτερικό, το οποίο αποτελεί αντικείμενο έρευνας και μελέτης, τόσο των Ελλήνων, όσο και των ξένων ερευνητών. Αυτό το έθιμο είναι τα Αναστενάρια. Παλαιότερα γίνονταν στην Ανατολική Θράκη. Με την προσφυγιά του 1923, μεταφέρθηκαν στον Λαγκαδά του Νομού Θεσσαλονίκης, καθώς και στην Αγία Ελένη Σερρών.

Η γιορτή αυτή μπορεί να έχει τις ρίζες της σε αρχαίο οργιαστικό έθιμο, το οποίο έχει συνδεθεί απόλυτα με τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Για τα Αναστενάρια υπάρχει ένας λατρευτικός θίασος που ονομάζονται Αναστενάρηδες και που έχουν ως αρχηγό τους, έναν από τους πιο ηλικιωμένους ή πιο ικανούς Αναστενάρηδες, τον Αρχιαναστενάρη. Το κονάκι είναι κάποιο σπίτι ή ένα δωμάτιο στο σπίτι του Αρχιαναστενάρη, όπου εκεί φυλάνε την περίοδο της γιορτής τις Χάρες ή τους Παππούδες, όπως λένε τις φορητές εικόνες με τα κουδούνια, οι οποίες εικονίζουν τους δύο Αγίους να χορεύουν. Εκεί φυλάνε ολόκληρο το χρόνο και τα μουσικά όργανα των Αναστενάρηδων, εκεί επίσης και όλα τα όργανα για τη θυσία του ιερού ταύρου.

Η γιορτή αυτή κρατά 3 με 4 ημέρες.

Τα Αναστενάρια, έχοντας κοντά τους τις εικόνες, χορεύουν έναν αντικρυστό χορό και στρέφονται δεξιά και αριστερά, φωνάζοντας «εχ – εχ, ιχ – ιχ, ουχ – ουχ», επιταχύνοντας ολοένα και πιο γρήγορα το ρυθμό τους. Και στο τέλος, σαν να τους πιάνει ξαφνικά μια μανία, αρπάζουν τις εικόνες των δύο Αγίων και τις σηκώνουν πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά και ύστερα κρατώντας τες, ορμούν στα δάση και στα βουνά.

Ανήμερα στη γιορτή των Αγίων, σχηματίζεται μια πομπή που γυρίζει όλο το χωριό και καταλήγει στην πλατεία, όπου εκεί ένας χωρικός, που το έχει κληρονομικό δικαίωμα, ανάβει μια φωτιά. Σ’ αυτήν θα μαγειρέψουν τα κρέατα του ιερού ταύρου, που θα θυσιαστεί μετά την απόλυση της εκκλησίας. Το αίμα του ταύρου, κατά τη θυσία, πρέπει να χυθεί στα θεμέλια της εκκλησίας.

Ύστερα θα φάνει όλοι μαζί και στη θράκα της φωτιάς θα χορέψουν οι Αναστενάρηδες, όπου κάθονται ολόγυρα, κρατώντας τις άγιες εικόνες των Παππούδων. Πρώτα θ’ αρχίσουν τον χορό και σαν τους «πιάσει ο Άγιος», δηλαδή όταν τους πιάσει είδος μανίας και έκστασης, τρέχουν στη φωτιά και την περνάνε περπατητά ή χορεύουν πάνω της με γυμνά τα πέλματα, δίχως να πάθουν το παραμικρό έγκαυμα.

 

 

Του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου

 Ο γνωστός σε όλους μας Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, γιορτάζεται κυρίως από τους πρόσφυγες της Καππαδοκίας, με μεγάλο πανηγύρι. Η μεγαλόπρεπη εκκλησία του Αγίου βρίσκεται στην Εύβοια, στο χωριό Προκόπι.

 

 

Μεσοπεντηκοστή

 Η γιορτή της Μεσοπεντηκοστής πέφτει εικοσιπέντε μέρες μετά το Πάσχα (όπως λέει και το όνομά της). Ο φόβος και η ανησυχία των γεωργών, ώσπου να μαζευτεί η σοδειά, δε λέει να σταματήσει, αντίθετα όσο καιρός πλησιάζει, τόσο μεγαλώνει.

Λιτανείες και αγιασμοί την ημέρα αυτή, προκειμένου οι γεωργοί να προφυλάξουν τα αμπέλια. Παίρνουν λοιπόν τις εικόνες μετά τη λειτουργία και τις πάνε στα αμπέλια, ρίχνουν αγιασμό για τις αρρώστιες και το μισητό χαλάζι.

Οι καμπάνες των εκκλησιών ηχούν συνέχεια, προκειμένου να διώξουν μακριά το κακό και ένα παιδί κρατά ένα μικρό σήμαντρο, το οποίο κτυπάει. Φοβούνται επίσης για τα ποντίκια, που κόβουν τα ρούχα, τα γεννήματα και τα μποστανικά, γι’ αυτό και τη μέρα αυτή την κρατούν, ως αργία.

 

 

Της Αναλήψεως

 Η μέρα της Αναλήψεως γιορτάζεται 40 μέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού και πέφτει πάντοτε ημέρα Πέμπτη.

Τα μεσάνυχτα ανοίγουν οι ουρανοί και πολλοί άνθρωποι ξαγρυπνούν, για να δουν το Χριστό να «αναλήφεται». Σε μέρη όπου υπάρχει θάλασσα, μικροί και μεγάλοι βουτάνε για πρώτη φορά στα νερά της και κάνουν το πρώτο κολύμπι. Είναι για το καλό, αφού κάθε αρρώστια φεύγει.

Οι άνθρωποι από τη θάλασσα μαζεύουν νερό από σαράντα κύματα και ραντίζουν μ’ αυτό το σπίτι και λένε τα εξής: «Όπως αναλήφθηκε ο Χριστός, έτσι ν’ ανεληφθεί από το σπίτι μας η κακογλωσσιά, η αρρώστια, το κακό μάτι και όλα τα άλλα κακά».

Βουτάνε στη θάλασσα οι άνθρωποι και πιάνουν τη «μαλλιαρή», μια πέτρα χορταριασμένη, γεμάτη φύκια και άλλα χορτάρια θαλασσινά. Την πέτρα τη βάζουν για γούρι κάτι από το κρεβάτι.

Στη Σάμο, τα ανύπαντρα κορίτσια τη βάζουν κάτω από το κρεβάτι τους, για να δουν στον ύπνο τους ποιον θα πάρουν.

Στα ορεινά μέρη της Ελλάδας, οι βοσκοί κάνουν αγιασμό για τα κοπάδια τους και φτιάχνουν γαλατόπιτες. Γι’ αυτό, αυτή την Πέμπτη τη λένε και Γαλατοπέφτη. Όλα τα γαλακτερά της ημέρας, οι βοσκοί τα μοιράζουν για το καλό στους καλεσμένους τους και μαζί τους τρώνε και γλεντούν. Όποια ποσότητα από το γάλα περισσέψει, τη χύνουν. Τυρί δεν πήζουν.

 

 

Της Πεντηκοστής (ή Γονατιστής)

 Πενήντα ημέρες μετά την Ανάσταση, είναι η Κυριακή της Πεντηκοστής ή όπως λέγεται της Γονατιστής. Μια μέρα πριν, δηλαδή το Σάββατο, είναι το Ψυχοσάββατο του Μάη. Είναι μια δύσκολη μέρα, για ζωντανούς και πεθαμένους, το λέει και το πιο κάτω δίστιχο:

Όλα τα Σάββατα να παν, να παν και να γυρίσουν, του Ρουσαλιού το Σάββατο να πάει, να μη γυρίσει.

 Την Κυριακή της Πεντηκοστής, οι ψυχές των νεκρών, που είχαν αφεθεί ελεύθερες με την Ανάσταση του Κυρίου και τριγύριζαν ανάμεσα στους ζωντανούς, πρέπει να ξαναγυρίσουν στον τόπο τους. Θρηνούν και κλαίνει, κατά τη λαϊκή άποψη, γι’ αυτό οι συγγενείς το Ψυχοσάββατο πηγαίνουν κόλλυβα στην εκκλησία και στα μνήματα ή ακόμα ψωμί, τυρί, φαγητά, που τα μοιράζουν στους φτωχούς.

Στη Μάνη, την παραμονή του Ψυχοσάββατου, χύνουν έξω από το σπίτι κρασί και νερό ή βάζουν ψωμί, κερί και κόλλυβα (σπερνά) και συγχρόνως χύνουν νερό και κρασί.

Στη Θράκη πιστεύουν πως οι ψυχές των πεθαμένων, όλο αυτό το διάστημα, κάθονται πάνω στα δέντρα και στα βλαστάρια των αμπελιών. Αν οι γυναίκες πιάσουν βελόνα, τρυπούν τις ψυχές των πεθαμένων.

 

 

Της Γονατιστής

 Στη λειτουργία της Κυριακής της Πεντηκοστής, οι χριστιανοί γονατίζουν τρεις φορές, γι’ αυτό και τη λένε Γονατιστή ή Γονυκλισία.

Αυτή την ημέρα υπάρχουν έθιμα παρόμοια με του Σαββάτου, σχετικά δηλαδή με τους νεκρούς.

Στην Καστοριά, της Πεντηκοστής φέρνουν λουλούδια από το σπίτι τους και κρατούν κερί. Πέφτουν και στα γόνατα, αφήνοντας τα λουλούδια μπροστά τους. Ανάβουν το κερί, για να φωτίσουν τους νεκρούς, οι οποίοι περνούν.

Σε μερικά μέρη, οι πιστοί πηγαίνουν στην εκκλησία κρατώντας τριαντάφυλλα (τα λουλούδια των νεκρών) και δεν τα αποχωρίζονται, ούτε καν την ώρα που γονατίζουν.

Οι ζωντανοί δεν παραλείπουν τα πανηγύρια στην εξοχή, με φαγοπότι, τραγούδια, χορούς και τολμηρά πειράγματα. Συνηθίζουν επίσης να κτυπιούνται μεταξύ τους με χλωρά κλαριά, για το καλό, όπως λένε.

 

 

Του Αγίου Πνεύματος ή της Αγίας Τριάδος

 Η Δευτέρα της Πεντηκοστής, είναι αφιερωμένη στο Άγιο Πνεύμα και την Αγία Τριάδα. Ευκαιρία, λοιπόν, για ένα ακόμα πανηγύρι, για ένα κοινό τραπέζι, στους τόπους που υπάρχει εκκλησία στο όνομα της Αγίας Τριάδας.

Στη Θράκη σφάζουν αρνιά και τρώνε όλοι μαζί, ενώ στην Κύπρο το’χουν έθιμο με την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου να κατακλύζουν, να κατά-βρέχουν ο ένας τον άλλο, γι’ αυτό και το έθιμο ονομάζεται κατακλυσμός.

Αυτά για τους ζωντανούς, γιατί και οι πεθαμένοι παίρνουν κι αυτοί το μερίδιό τους από τη γιορτή.

Στον Πόντο, οι άνθρωποι έφερναν πάνω στους τάφους προσφορά στους νεκρούς: ρυζόγαλο, αυγό σφουγγάτο (ομελέτα) και ξυνόγαλα. Μετά το τρισάγιο που διάβαζε ο παπάς, κάθονταν οι ζωντανοί γύρω από τους τάφους και έτρωγαν τα φαγητά.

 

 

Παροιμίες

 

  • Αν βρέξει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα τότε τ’ αμπελοχώραφα χαίρονται τα καημένα.
  • Απρίλης, Μάης, κοντά ειν’ το θέρος.
  • Ένας κούκος (ή χελιδόνι) δε φέρνει την άνοιξη.
  • Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι.
  • Ήρθεν ο Μας (Μάης); Των γυναικών ταμνάς. [δηλ. από τις πολλές δουλειές]
  • Κάθου, γέρο, λίμενε (περίμενε) να φας το Μάη χορτάρι.
  • Καλός ο ήλιος του Μαγιού, τ’ Αυγούστου το φεγγάρι.
  • Μάης άβρεχος, μούστος άμετρος.
  • Μάης άβρεχτος, χρόνια ευτυχισμένα.
  • Μάης άβροχος, τρυγητός χαρούμενος.
  • Μάης πενταδείληνος και πάντα δείλι θέλει.
  • Μην πάρεις το Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή. [δηλ. το Μάιο τα άλογα φαίνονται πιο γερά γιατί τρώνε περισσότερο κι έτσι ο αγοραστής μπορεί να ξεγελαστεί- επίσης οι γυναίκες τη Λαμπρή στολίζονται με τα καλά τους ρούχα και μπορεί κανείς να νομίσει ότι κάποια είναι όμορφη μόνο και μόνο επειδή είναι καλοντυμένη]
  • Μήνας που δεν έχει ρο, ρίξε στο κρασί νερό.
  • Ο Απρίλης έχει τ’ όνομα κι ο Μάης τα λουλούδια.
  • Ο Απρίλης με τα λούλουδα κι ο Μάης με τα ρόδα.
  • Ο Απρίλης ο γρίλλης, ο Μάης ο πολυψωμάς. [δηλ. το μήνα Απρίλιο οι γεωργοί έχουν λίγες αγροτικές εργασίες ενώ τον Μάιο έχουν πολλές και χρειάζονται πολλά ψωμιά για τους εργάτες]
  • Ο Αύγουστος πουλά κρασί κι ο Μάης πουλά σιτάρι. [δηλ. μπορείς από πριν να κρίνεις τη σοδειά και να καθορίσεις την τιμή]
  • Ο γάμος ο μαγιάτικος πολλά κακά αποδίδει.
  • Ο Μάης ρίχνει την δροσιά κι ο Απρίλης τα λουλούδια.
  • Ο Μάης φτιάχνει τα σπαρτά κι ο Μάης τα χαλάει.
  • Ο Μάης ρίχνει τη δροσιά και ο Απρίλης τα λουλούδια.
  • Οντά ‘πρεπε δεν έβρεχε κι ο Μάης χαλαζώνει.
  • Όποιος φιλάει τον Αύγουστο, τον Μάη θερίζει μόνος.
  • Οπού σπείρει ή δε σπείρει, το Μάη μετανοεί. [δηλ. τότε κάποιος καταλαβαίνει αν έκανε καλά που καλλιέργησε τη γη ή όχι]
  • Όταν πρέπει δε βροντά και το Μάη δροσολογά.
  • Σαν έπρεπε δεν έβρεχε, το Μάη εχαμοβρόντα.
  • Στο κακορίζικο χωριό το Μάη ρίχνει το νερό.
  • Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει.
  • Το Μάη βάζε εργάτες κι ας είναι κι ακαμάτες. [δηλ. όσο κι αν τεμπελιάζουν, θα κάνουν δουλειά γιατί είναι οι μέρες μεγάλες]
  • Το Μάη εγεννήθηκα και μάγια δε φοβούμαι. [πρόληψη που συνδέει την ονομασία του Μαΐου με τη λέξη μάγια- έλεγαν ότι όσοι είναι γεννημένοι το Μάη δε παθαίνουν τίποτα από μάγια]
  • Το Μάη με πουκάμισο, τον Αύγουστο με κάπα.
  • Τον Απρίλη και το Μάη κατά τόπους τα νερά.
  • Τον Μάη κρασί μην πίνετε κι ύπνο μην αγαπάτε.
  • Του καλού γεμιτζή (ναύτη) η γυναίκα το Μάη χήρεψε. [δηλ. στη θάλασσα τον Μάιο κάνει ξαφνικές και μεγάλες φουρτούνες]
  • Των καλών ναυτών τα ταίρια τον Απριλομά χηρεύουν.
  • Τώρα μάγια, τώρα δροσιά, τώρα το καλοκαίρι.
  • Απ’ το Μάη, ως τα κεράσια!
  • Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι.
  • Μάης άβρεχος, μούστος άμετρος (αμέτρητος).
  • Μάης άβρεχος, χρονιά ευτυχισμένη.
  • Μάης πενταδείλινος, και πάλι δείλι θέλει (φαγητό).
  • Να ’μουν το Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο, πετει-νός και γάτος το Γενάρη!
  • Να ’μουν το Μάη μπιστικός, τον Αύγουστο δραγάτης.
  • Ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι ο Ιούνης με τα μήλα.
  • Ο Μάης ρίχνει τη δροσιά κι ο Απρίλης τα λουλούδια.
  • Όποιος φοράει γούνα το Μάη, τη γεια του δεν την έχει.
  • Όταν βρέχει, δε χιονίζει και το Μάη δροσολόγαε.
  • Πώς λάμπει ο ήλιος του Μαγιού, τ’ Αυγούστου το φεγγάρι.
  • Σαν έπρεπε, δεν έβρεχε, το Μάη δροσολόγαε…
  • Στον καταραμένο τόπο, το Μάη μήνα βρέχει.
  • Στων αμαρτωλών τη χώρα, το Μαγιόπουλο χιονίζει.

 

 

Εορτάζοντες

 

1η Μαΐου    Ιερεμίας

3 Μαΐου      Μαύρος, Μαυρουδής, Μαύρα, Μαυρέτα, Ροδόπη

4 Μαΐου      Πελαγία, Πελάγιος

5 Μαΐου      Ειρήνη

7 Μαΐου      Νείλος

8 Μαΐου      Αρσένιος, Αρσενία, θεολόγος

9 Μαΐου      Ησαΐας, Χριστόφορος

10 Μαΐου    Σίμων, Σιμώνη

11 Μαΐου    Μεθόδιος, Ολυμπία, Κύριλλος, Αρμόδιος, Αργύριος, Αργυρία

12 Μαΐου    Επιφάνιος

13 Μαΐου    Γλυκερία

14 Μαΐου    Αριστοτέλης, Ισίδωρος, Ισιδώρα, Λέανδρος, Θεράπων

15 Μαΐου    Αχίλλιος

17 Μαΐου    Ανδρόνικος, Ανδρονίκη, Ιουνία

18 Μαΐου    Ιούλιος, Ιουλία

19 Μαΐου    Θεόκτιστος, Πατρίκιος

20 Μαΐου    Λυδία

21 Μαΐου    Ελένη, Κωνσταντίνος, Κωνσταντίνα

22 Μαΐου    Αιμίλιος, Αιμιλία

26 Μαΐου    Συνέσιος

30 Μαΐου    Εμμέλεια

Συλλογή Φωτογραφίας Ελευσίνα η Ιερή Πόλη

Συλλογή Φωτογραφίας Ελευσίνα η Ιερή Πόλη

Φωτογραφία Βασίλης Λάππας

Κείμενα Σοφία Αντωνοπούλου

Ας παρατηρήσουμε σήμερα την Ελευσίνα, τι υπάρχει εκεί, τι γνωρίζουμε για την αρχαία ελληνική πόλη πέρα από  κάποια ακούσματα, π.χ. ελευσίνια μυστήρια…..

Ελάχιστα είναι γνωστά. Ακόμη και για την απαρχή τους υπάρχουν πολλές εκδοχές , με επικρατέστερη τη σύνδεσή τους με την αναζήτηση της Περσεφόνης από την μητέρα της , τη θεά Δήμητρα. Οι γιορτές σχετίζονταν με τη φύση, τη γονιμότητα της γης και την εναλλαγή των εποχών.

 

ΕΛΕΥΣΙΝΑ η Ιερή Πόλη της Αρχαιότητας

ΕΛΕΥΣΙΝΑ η Ιερή Πόλη της Αρχαιότητας

Κείμενα Σοφία Αντωνοπούλου

Φωτογραφία Βασίλης Λάππας

Η ζωή μας είναι γεμάτη υποχρεώσεις-πρέπει…. Και ξεχνάμε το πιο σημαντικό, να κάνουμε ένα διάλειμμα και να εκτιμήσουμε όσα θεωρούμε δεδομένα, γιατί μπορεί ν αλλάξουν από τη  μια στιγμή στην άλλη.

 

Ας παρατηρήσουμε σήμερα την Ελευσίνα, τί υπάρχει εκεί, τί γνωρίζουμε για την αρχαία ελληνική πόλη πέρα από  κάποια ακούσματα, π.χ. ελευσίνια μυστήρια, ή τα εκατοντάδες λευκά φώτα, ή τη λευκή φλόγα των διυλιστηρίων που μας αναγκάζουν να στρέψομε το βλέμμα  καθώς διασχίζουμε βιαστικοί μετά το σούρουπο  διασχίζοντας  τη νέα εθνική οδό.

 

Ιστορία

Ο Στράβων την θεωρεί ως μία από τις 12 πόλεις που ίδρυσε ο Κέκροπας (ο μυθικός βασιλιάς της Αθήνας)) και αργότερα   ο Θησέας την  συν ένωσε με την  Αθήνα. Στη συνέχεια,  την εποχή του Κλεισθένη, ο Δήμος Ελευσινίων ήταν ένας από τους Δήμους  της Αθήνας και ανήκε στην Ιπποθωοντίδα φυλή. Διατήρησε όμως το  προνόμιο να έχει δικό της νόμισμα , διατήρησε τον τίτλο της πόλης και τη διαχείριση των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Τον 8ο αιώνα π.χ. η τοπική  αγροτική γιορτή προς τιμήν της Δήμητρας και της Περσεφόνης  αποκτά  πανελλήνιο χαρακτήρα. Τον 6ο αιώνα , όταν προσαρτάται  οριστικά στην Αθήνα, τα Ελευσίνια Μυστήρια καθιερώνονται ως αθηναική γιορτή.

Τη διέσχιζε ο Θριάσιος Κηφισός ή Ελευσίνιος Κηφισός, σήμερα Σαρανταπόταμος, ο οποίος πλημμύριζε επικίνδυνα το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Για το λόγο αυτό κατασκευάστηκαν από την αρχαιότητα και την ρωμαική εποχή αναχώματα.

Η θέση της από την αρχαιότητα έως σήμερα τις προσφέρει τα εξής πλεονεκτήματα

1.Είναι  πάνω στην κεντρική αρτηρία ,την Ιερά Οδό, που ένωνε και ενώνει την Αθήνα με την Κόρινθο, σημαντικές πόλεις στο πέρασμα των αιώνων. Τα 20 χιλιόμετρα της Ιεράς Οδού θεωρούνται ως ο αρχαιότερος δρόμος της Ευρώπης και ενώνουν δύο πολύ σημαντικά  κέντρα-θρησκευτικά, πολιτικά, εμπορικά, της αρχαιότητας  και σήμερα, την Αθήνα και την Ελευσίνα.

2.Είναι πολύ κοντά σε μια εύφορη πεδιάδα, το Θριάσιο πεδίο.

3.Κυριαρχεί στο Σαρωνικό Κόλπο, ο οποίος σχηματίζεται από τρεις πλευρές της Αττικής και στα νότια κλείνεται από την Σαλαμίνα.

 

Ελευσίνια Μυστήρια

Ελάχιστα είναι γνωστά. Ακόμη και για την απαρχή τους υπάρχουν πολλές εκδοχές , με επικρατέστερη τη σύνδεσή τους με την αναζήτηση της Περσεφόνης από τη την μητέρα της , τη θεά Δήμητρα. Οι γιορτές σχετίζονταν με τη φύση, τη γονιμότητα της γης και την εναλλαγή των εποχών.

Στην είσοδο του ιδιαίτερα επιβλητικού χώρου καταλήγει η Ιερά Οδός.

Ό τι έχει απομμείνει σήμερα από την ολοσχερή καταστροφή του χώρου από  τους Γότθους του Αλλάριχου είναι

Τα Μικρά και τα  Μεγάλα Προπύλαια, το Τελεστήριο, τα απομεινάρια του κτιρίου στο άδυτο του οποίου λειτουργούσε ο Ιεροφάντης, το Καλλίχορον Φρέαρ,όπου κάθισε η Δήμητρα  να ξεκουραστεί, μόλις έφτασε στην Ελευσίνα και  το Πλουτώνιο. Το Πλουτώνιο θεωρείται πως  ήταν η  είσοδος για τον Άδη και από την οποία κάθε 6 μήνες η Περσεφόνη είτε ανέβαινε ερχόμενη από τον Άδη κοντά στην μητέρα της και έφερνε την Άνοιξη στον κόσμο ή επέστρεφε στο σκοτεινό βασίλειο του Πλούτωνα και ερχόταν ο χειμώνας στον κόσμο.

Αξιοθέατα

Το παλιό Ελαιουργείο, σήμερα φιλόξενος χώρος για τα ετήσια α, Αισχύλει εκδηλώσεις με το όνομα του μεγάλου τραγικού ποιητή, που γεννήθηκε εδώ,και

οι εγκαταστάσεις της εταιρείας Κρόνος, ερειπωμένα  δείγματα της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής.

Ο πεζόδρομος της διασκέδασης για τους νεαρούς κατοίκους της πόλης, η οδός Νικολαίδου.

Η πλατεία Ηρώων.

Ο Άγιος Ζαχαρίας, η καλοδιατηρημένη μεταβυζαντινή εκκλησία του 5ου π.χ. αιώνα.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο.

Το σπίτι με τους Ερμήδες, στη λεωφόρο Ηρώων Πολυτεχνείου, το όμορφο νεοκλασσικό που διακοσμείται με  ακροκέραμα, τα οποία απεικονίζουν τον Ερμή.

Και τέλος το κουφάρι του Mediterranean Sky, που  μισο βυθίστηκε μετά τον παροπλισμό του το 1996.

Ο Σαρωνικός, η Σαλαμίνα, τα κουφάρια από τις παλιές βιομηχανίες, τα καταλύματα στα οποία εγκαταστάθηκαν σήμερα οι μετανάστες, εικόνες που αποτυπώθηκαν στην <Αγέλαστο Πέτρα>, νησιώτες –στεριανοί από όλη την Ελλάδα, πρόσφυγες του 1922 που έφτασαν εδώ αναζητώντας ζωή και μεροκάματα στο πιο καλά οργανωμένο βιομηχανικό μόρφωμα της Νεώτερης Ελλάδας και ταυτόχρονα ένα πλήθος από μυημένους καλλιτέχνες- αρχιτέκτονες, φωτογράφους, φιλότεχνους, τουρίστες είναι  οι σύγχρονοι μύστες της Ελευσίνας.

Ακόμη και σήμερα συγκαταλέγεται  στις 5 ιερές πόλεις της Ελλάδας, Αθήνα ,Δήλος, Δελφοί, Ολυμπία, Ελευσίνα, και  η φήμη της είναι οικουμενική.

Στέκεται ανοικτή στους επισκέπτες ,οι οποίοι όμως την προσπερνούν ασταμάτητα και αδιάφορα και δε συνειδητοποιούν πως δίπλα τους είναι ένα μνημείο μάρτυρας της ζωής από την αρχαιότητα ως σήμερα. Ίσως μας φοβίζει λίγο η σύνδεσή της με την Περσεφόνη και με τον Άδη.

KL GALLERY Vassilis lappas

Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή και αναδημοσίευση μέρους ή ολόκληρου άρθρου του περιοδικού, καθώς και η αναμετάδοση των ηχητικών κειμένων μας σε οποιαδήποτε μορφή και προβολή, δίχως τη γραπτή  αδείας μας.

Για άμεση επικοινωνία  | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Λονδίνο: Το αυθεντικό μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών

Λονδίνο: Το αυθεντικό μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών

Κείμενα Κώστας Χριστοφιλόπουλος

Φωτογραφία Βασίλης Λάππας

 

Το Λονδίνο είναι η πιο πλούσια, ίσως η πιο συναρπαστική πόλη  της σύγχρονης Ευρώπης, και αυτό το αποδεικνύει η προσέλευση περίπου τριάντα εκατομμυρίων επισκεπτών που έρχονται σ’ αυτήν κάθε χρόνο.

Επάνω στο χάρτη το Λονδίνο έχει σχήμα ελλειψοειδές, με το κεντρικό Λονδίνο στο κέντρο να αποτελεί μια περιοχή με ακανόνιστο σχήμα, η οποία περιλαμβάνει τον ιστορικό πυρήνα, που είναι γνωστός ως Σίτυ.

Από ψηλά μπορεί να δει κανείς όλο και περισσότερους ουρανοξύστες, αν και πάλι  λιγοστούς για τόσο μεγάλη πόλη. Κυριαρχούν οι μονοκατοικίες, που κτίστηκαν αρχικά για μια οικογένεια, αλλά σήμερα είναι χωρισμένες σε διαμερίσματα.

Τα επτά εκατομμύρια των κατοίκων του Λονδίνου, θεωρούν επίσης συναρπαστική την πόλη τους. Απ’ αυτούς το 30% γεννήθηκαν αλλού,  ενώ από το υπόλοιπο 70% πολλοί είναι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς.

Το Λονδίνο είναι μια πραγματική μητρόπολη. Εδώ μπορεί να κυριαρχούν τα αγγλικά αλλά σίγουρα θα ακούσει ο επισκέπτης πολλές από τις περίπου διακόσιες διαλέκτους που μιλιούνται από τους μόνιμους κατοίκους του.

Το Λονδίνο έχει εύκρατο ωκεάνιο κλίμα, όπως και τα περισσότερα από τα Βρετανικά Νησιά. Αυτό σημαίνει ότι η πόλη σπάνια βλέπει πολύ χαμηλές ή πολύ υψηλές θερμοκρασίες.

Ανάμεσα στα αξιοθέατα της πόλης είναι το Βρετανικό Μουσείο, του οποίου η ιστορία ξεκινά το 1783. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον αξιόλογα μουσεία στον κόσμο και εδρεύει στο Μπλούμσμπερι. Το Μουσείο Τισό είναι επίσης δημοφιλές. Εκεί εκτίθενται κέρινα ομοιώματα από προσωπικότητες της Γαλλικής Επανάστασης αλλά και παλαιών και σύγχρονων (εν ζωή και μη) πολιτικών, καλλιτεχνών και προσωπικοτήτων από όλο τον κόσμο. Άλλα μουσεία είναι το Εθνικό Στρατιωτικό Μουσείο, το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, όπου εκτίθενται κοσμήματα και έργα από την εποχή της Αναγέννησης, το Μουσείο του Λονδίνου, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το Μουσείο Επιστημών, το Μουσείο Ουέλιγκτον, με εκθέματα από το αποικιακό παρελθόν, το Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο, το Μουσείο του Σαιν Τζέιμς Πάλας, που ξανακτίστηκε το 19ο αιώνα και αποτελεί την έδρα του Πρίγκιπα της Ουαλίας, το Μουσείο Θεάτρου, το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο, το Μουσείο Μεταφορών, η Συλλογή Ουάλας, με έργα της γαλλικής τέχνης του 18ου αιώνα, το Μουσείο Ντιζάιν και πλήθος άλλων. Επίσης, το Λονδίνο κοσμείται από αξιόλογες πινακοθήκες, όπως η Βασιλική Πινακοθήκη, η Εθνική Πινακοθήκη στην Πλατεία Τραφάλγκαρ, η Πινακοθήκη Τέιτ, με έργα τέχνης από το 16ο αιώνα και έπειτα, η Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ, η Πινακοθήκη Κουρτό και άλλες.

Τα περισσότερα κτήρια είναι κτισμένα με τούβλο. Γενικά, δεν υπάρχει ενιαία αρχιτεκτονική στην πόλη. Η πλειονότητα των κτηρίων προέρχονται από τη Βικτωριανή εποχή και την εποχή του βασιλιά Εδουάρδου. Ελάχιστα κτήρια που σώζονται σήμερα κτίστηκαν πριν την πυρκαγιά του 1666, όπως ο Πύργος του Λονδίνου.

Το Αββαείο του Ουεστμίνστερ χρονολογείται από το 1050 και είναι ένα από τα ιστορικότερα κτήρια της πόλης. Ο Πύργος του Λονδίνου φιλοξενεί συλλογή από κοσμήματα του αγγλικού Στέμματος και έχει 20 πύργους.

Αρκετοί ιστορικοί ναοί βρίσκονται στην πόλη, όπως ο Καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου που κτίστηκε το 17ο αιώνα και φημίζεται για το σπουδαίο του θόλο, ο πέτρινος καθεδρικός ναός του Σάδορκ Ρόγιαλ από την εποχή του Μεσαίωνα, ο ναός του Σαιντ Μπράιαντ του 1675, ο καθεδρικός ναός του Ουεστμίνστερ (20ός αιώνας) καθώς επίσης και τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, των αρχών του 19ου αιώνα. Στο τελευταίο κτήριο κατοικεί ο εκάστοτε Μονάρχης. Αξιόλογο είναι και το κτήριο του Βρετανικού Κοινοβουλίου ή Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ, κτήριο του οποίου η θεμελίωση έγινε το 1050, καθώς επίσης και το μεσαιωνικό Κάστρο του Ουίνδσορ. Οι επισκέπτες επίσης μπορούν να δουν άλλα ανάκτορα, όπως το ανάκτορο του Λάμπετ (έδρα του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι), το ανάκτορο Χάμπτον Κορτ, που χρονολογείται από το 16ο αιώνα, το Κουίνς Χάουζ του 17ου αιώνα και το ανάκτορο του Κένσινγκτον, από το 19ο αιώνα. Πέρα από αυτά, η πόλη φημίζεται για τη βιομηχανική της αρχιτεκτονική, με ενδεικτικά τα κτήρια στην περιοχή Ντόκλαντς (αποβάθρες στον Τάμεση). Στο Μόνιουμεντ βρίσκεται ο υψηλότερος κίονας στον κόσμο και χρονολογείται από το 17ο αιώνα.

Στη Δυτική Άκρη του Λονδίνου, γύρω από την πλατεία Λέστερ γίνονται οι παγκόσμιες κινηματογραφικές πρεμιέρες. Επίσης, εκεί βρίσκεται και η (κυκλική) πλατεία Πικαντίλι (Picadilly Circus), με γιγάντιες ηλεκτρονικές ανακοινώσεις. Στην περιοχή βρίσκονται και πολλοί κινηματογράφοι, μπαρ, κλαμπ, εστιατόρια και η Τσάινα Τάουν, ενώ στα ανατολικά είναι το Κόβεντ Γκάρντεν. Η μεγαλύτερη σε κίνηση εμπορική περιοχή είναι η Όξφορντ Στριτ (Oxford Street). Πρόκειται για εμπορικό δρόμο μήκους 2 χιλιομέτρων και τη μεγαλύτερη σε μήκος εμπορική οδό διεθνώς. Εκεί κοντά βρίσκεται και η οδός Μποντ (Bond Street), ενώ στα νοτιοδυτικά βρίσκεται το Νάιτσμπριτζ, όπου στεγάζονται τα πολυκαταστήματα Χάροντς. Στη βρετανική πρωτεύουσα μπορεί κανείς να βρει εστιατόρια με ποικιλία εδεσμάτων, δεδομένης της πολυπολιτισμικότητας της πόλης. Έτσι, στην Τσάινα Τάουν λειτουργούν πολλά κινέζικα εστιατόρια, ενώ στο Σόχο υπάρχουν ελληνικά και ιταλικά.

Στο Λονδίνο διεξάγονται σημαντικά φεστιβάλ, όπως το ετήσιο καρναβάλι στο Νότινγκ Χιλ, που αποτελεί το μεγαλύτερο πλανόδιο καρναβάλι στον κόσμο και λαμβάνει χώρα κάθε καλοκαίρι. Στην αρχή κάθε χρόνου γίνεται η πρωτοχρονιάτικη παρέλαση, ενώ δε λείπουν και οι παραδοσιακές παρελάσεις όπως η Λορντ Μέγιορ Σόου, το Νοέμβριο και η Τρούπινγκ δε Κόλορ του Ιουνίου, η οποία είναι στρατιωτικού χαρακτήρα και γίνεται για τον εορτασμό των γενεθλίων της Βασίλισσας.

Το Λονδίνο είναι σημαντική μουσική πρωτεύουσα στον κόσμο και έδρα σημαντικών δισκογραφικών εταιρειών, όπως η EMI και η Decca Records, όπως επίσης και αμέτρητων καλλιτεχνών, συγκροτημάτων και επιχειρηματιών της μουσικής βιομηχανίας. Πολλές ορχήστρες στεγάζονται στην πόλη, όπως η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, η Φιλαρμονική Βασιλική Ορχήστρα, η Συμφωνιέτα του Λονδίνου και άλλες. Οι δύο κυριότερες όπερες είναι η Βασιλική Όπερα (Royal Opera House) και το Θέατρο Κολιζίουμ (Coliseum Theatre).

Η αγγλική πρωτεύουσα έχει φιλοξενήσει πολλές συναυλίες, όπως ένα μέρος της Live Aid και της Live 8 και είναι έδρα του πρώτου αρχικού Hard Rock Cafe και των Abbey Road Studios, όπου το συγκρότημα των Μπιτλς δημιούργησε πολλές από τις επιτυχίες του. Στην πόλη έζησαν διάσημοι μουσικοί, όπως ο Μπομπ Μάρλευ, ο Τζίμι Χέντριξ και ο Φρέντυ Μέρκιουρι. Με το Λονδίνο συνδέθηκαν σημαντικοί μουσικοί και συγκροτήματα, όπως οι Πινκ Φλουντ , οι Χου, οι Λεντ Ζέπελιν, οι Ρολινγκ Στόουνς και πλήθος άλλων. Στο Λονδίνο αναπτύχθηκε η πανκ μουσική και εκεί διεξάγονται πολλά φεστιβάλ της σύγχρονης μουσικής.

Στην πόλη έγινε η πρεμιέρα του μιούζικαλ του 1986 Το Φάντασμα της Όπερας, του Άντριου Λόιντ Βέμπερ στο Θέατρο Χερ Μάτζεστις. Ήταν το θέαμα που επέφερε τα μεγαλύτερα έσοδα στον κόσμο, με 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια και είχε τη μεγαλύτερη θεαματικότητα, με 80 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να δει τη Γέφυρα του Λονδίνου, η οποία κτίστηκε στη θέση της γέφυρας του Τάμεση, το 1894. Το Κόβεντ Γκάρντεν αποτελεί σημείο αναφοράς για την αρχιτεκτονική ιστορία της πόλης. Οι μουσικόφιλοι μπορούν να επισκεφθούν την περίφημη Βασιλική Όπερα, ενώ η Βρετανική Βιβλιοθήκη περιέχει πάνω από 150 εκατομμύρια τίτλους βιβλίων. Σημαντικά αξιοθέατα είναι επίσης η Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, το Άλμπερτ Χολ, η Στήλη του Νέλσον, που είναι εθνικά αναγνωρισμένο μνημείο στην Πλατεία Τραφάλγκαρ και στη μνήμη του Οράτιου Νέλσωνα, το άγαλμα του Καρόλου του Α’ που σηματοδοτεί το Χιλιόμετρο Μηδέν της πόλης, το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς, το Πλανητάριο, το Ενυδρείο και το σύμπλεγμα Μιλένιουμ Ντομ, που χαρακτηρίζεται από τον πελώριο θόλο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΗΜΕΡΑΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2017

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΗΜΕΡΑΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2017

ΘΕΜΑ : ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΜΕΡΑΣ

Μόνο ο ήλιος της Ειρήνης μπορεί να θερμάνει τις παγωμένες καρδιές…

Μην ψάχνεις την αξία σου μέσα από τους άλλους, γιατί απλά η αξία σου είναι μέσα σου. Αξίζεις…Βασιλική Σκορδάκη

15/01/2017 Της καρδιάς οι χορδές ηχούν στις νότες της ομορφιάς…..Βασίλης Λάππας

Μία ακόμη χρονιά έφτασε στο τέλος, γεμάτη όμορφες στιγμές, αλλά και δύσκολες. Το σίγουρο είναι ότι οι δύσκολες στιγμές ήταν πιο πολλές από τις όμορφες. Όλοι μαζί πρέπει να το αλλάξουμε αυτό, πρέπει στο τέλος της νέας Χρονιάς, που έρχεται,οι όμορφες στιγμές να είναι πολύ περισσότερες, να είναι δημιουργικές σε Υγεία, Αγάπη, Τέχνη, Πολιτισμό, Εικόνες, Χρώματα, και Σχήματα…

Μία Τελευταία Φωτογραφία από εμένα για αυτή τη Χρονιά 2016, που όμως θέλω να είναι και η Πρώτη, για τη Νέα Χρονιά που οραματίζομαι… Ανατολή νέου Χρόνου, Ανατολή μιας νέας μέρας, Ανατολή στα όνειρα, στην ελπίδα, στην αισιοδοξία,στους στόχους. Σας περιμένω όλους να χτίσουμε αυτή τη νέα χρονιά με στόχους και όλοι μαζί να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, μέσα από την εικόνα, με Χρώματα και Σχήματα. ….
Γίνε και εσύ μέλος της ομάδος ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ   ανάρτησε τις δικές σου φωτογραφίες η αν θέλεις στείλε στο email klgallery@klgallery.gr για να αναρτιθούν στη συλλογή μας με θέμα: Ανατολή μιας νέας μέρας……. Βασίλης Λάππας